Moje życie ma własną chronologię –
zamiast dat są w niej tytuły gier,
w które zagrałem.

Oczywiście nie znaliśmy fabuły gry ani charakterystyki bohaterów. Dla nas Yamo był po prostu zielonym grubasem, lampiony były kluczami, a miny, które wybuchały trującym gazem, nazywaliśmy drzewkami. Znakomita większość gier – jeśli nie opierała się na znanej marce – miała dla nas alternatywną fabułę układaną przez samych graczy. Jak się okazywało, nie aż tak odległą od tego, co wymyślali twórcy.Rozdział 1.0, Moja pierwsza kaseta

Istniał też najbardziej pożądany przez nas „Kosmonauta” (faktycznie gra nazywała się Kosmiczny Most). Tam, używając ruchomej platformy, przenosiliśmy kosmonautów nad strumieniami lawy, tak aby bezpiecznie dotarli do czekającego na nich na suchym lądzie statku. „Kosmonauta” był dla nas grą niemal mityczną. Wiedzieliśmy, że istnieje, ale nikt jej na oczy nie widział… nigdy. A moja żona po dwudziestu pięciu latach znajomości przyznała nieśmiało, że miała „Kosmonautę” (obok „Formułek”, „Ośmiornicy” i „Jajeczek” w wersji z Myszką Miki). Jak tu jej nie kochać?Rozdział 2.0, Ruskie gierki

Zbylu byłby tym gościem, który grał w Polybiusa na wakacjach, tylko zapomniał, gdzie to było. Albo zna kod na nagą Larę w Tomb Raiderze, tylko akurat nie pokaże, bo musi to wpisać na swojej klawiaturze, bo na innej to się nie da. Taki typ. Bardzo często wkręcał nam nieziemskie historie, a my z Arkiem, dwa łosie, łykaliśmy te farmazony jak pelikany.Rozdział 3.0, Każdy ma swojego Zbyla

W naszym malutkim growym uniwersum Mortal Kombat pojawił się najpierw na Amidze. Nabył go, ponownie jako pierwszy z grupy, Zbylu, który przyniósł dyskietki do Arka. W sumie nie mieliśmy jakiejś konkretnej wczujki w ten tytuł. Wiadomo było, że to kolejna bijatyka i że zamiast postaci rysowanych są aktorzy. Ten zabieg, zanim jeszcze odpaliliśmy grę, wydawał się nam dziwny. Aktorzy? Jak to? Nie czuliśmy specjalnie podniecenia, gdy program startował, ale sięgnęło ono zenitu, gdy ekran wysłużonego Grundiga rozświetlił napis MORTAL KOMBAT. I od tego momentu nic już nie było takie jak dawniej…Rozdział 19.0, Mortal Kombaaat

Local Area Network party. Piękna nazwa na zbiorowisko czterech chłopów w przepoconych koszulkach, ściśniętych w niewielkim pokoju z czterema komputerami i ogromnymi monitorami. LAN party zaczynało się wcześnie rano. Kochani rodzice zwozili nasze drogocenne sprzęty do jednego wybrańca, czy może raczej nieszczęśnika. Tak oto nora któregoś z nas zamieniała się na kilkanaście godzin w growy raj wypełniony krzykami umierających, bekaniem na głos po coli, zapachem najtańszej pizzy i skarpet. Darliśmy na siebie japy – czasami z podniecenia, czasami ze złości. LAN party mogło trwać nawet przez całą noc. Mniej odporni zasypiali z myszkami w dłoniach i paluchami przywartymi do własnych klawiatur. Nikomu nie było ich żal. Liczył się kolejny frag i miejsce na podium.Rozdział 21.0, Efekt Dooma

Pierwszy raz do salonu – oczywiście ulokowanego na naszej Retkini – poszedłem z Piotrem. Jednomyślnie wybraliśmy konsole PlayStation. Nie pamiętam, w co grał Piotr, ale ja zdecydowałem się na Resident Evil. Byłem niezwykle ciekawy tego tytułu, a moją wyobraźnię dodatkowo rozpaliła recenzja w „Secret Service”, w której autor napisał, że w jednej z prerenderowanych sekwencji zombie ma zeskanowane oko prawdziwego trupa! Dobór samej gry jak i konsoli pozwala określić, że retkiński przybytek konsolowej rozkoszy odwiedziliśmy gdzieś w okolicach końca roku 1997 lub początku 1998. Ale wracając do tematu – kierownik odpalił grę, do ręki wcisnął mi jakiś plastikowy szajs na kablu i pozostawił mnie samemu sobie. Dobra, więc gdzie można zobaczyć to oko trupa?Rozdział 26.0, Wojna na poligony